Öyle

Zaman hiç durmadan, ritmini bir kere bile aksatmadan ilerlerken ve tüm insanlar zamanın ritmine uymaya çalışırken ben bir gecede kilitlendim ve seni bekliyorum...

Hiç zaman geçmesin tam da donup kaldığım anda yanıma gel sımsıkı sar kollarına, yanaklarımda yumuşak öpücüklerini gezdir ve beni sevdiğini söyle diye.

Herkesten önce sen bana gel diye bekliyorum seni ürktüğüm karanlıkta. Fakat ne sen ne sensizlik hiçbirisi gelmiyor yalnızlığıma arkadaş olmak için!

Yanıma gelebilmen için illa benim de acımasız zamanın ritmine mi uymam gerekli?

Olmaz ama olmaz onun ritmine uyarsam geç ulaşıcam sana geç sarılabilicem sana geç sevdiğimi söyleyebileceğim!

Dur istiyorum! Sen de dur zamana inat, sen de dur tutkuna inat! Ve sen de tıpkı benim beklediğim gibi kollarını açarak bekle beni uzaklarda...

Ağladığını söyle bana seninle ağlayayım,güldüğünü söyle seninle güleyim ben de.

Nasıl olsa görünmez karanlıkta ne gözyaşımız ne de gülüşümüz! Her gün bir adım at sen de.
Evet zamanın durduğu anda sen bir adım at bana! Yaklaş ve gel tüm ümitlerini tüm hayallerini tüm duygularını alıpta...

Özledim seni özledim durma hadi gel artık yanıma.

Zamanın durduğuna bakma sen gel! Karanlığımı sen aydınlat, gözyaşımı sen sil, gülüşüme sen ortak ol ama gel kollarıma...

The Flesh and The Spirit

The word of life, it is my meat.
My thoughts do yield me more content
Than can thy hours in pleasure spent.
Nor are they shadows which I catch,
Nor fancies vain at which I snatch
But reach at things that are so high,
Beyond thy dull Capacity.
Eternal substance I do see
With which inriched I would be.
Mine eye doth pierce the heav’ns and see
What is Invisible to thee.
My garments are not silk nor gold,
Nor such like trash which Earth doth hold,
But Royal Robes I shall have on,
More glorious than the glist’ring Sun.
My Crown not Diamonds, Pearls, and gold,
But such as Angels’ heads infold.


( From the poem ''The Flesh And The Spirit'' by Anne Bradstreet )