Yazacak kimsem yok ben de kendime yazıyorum. Yalnız olmak doğanın kanunu doğru, ama insanoğlu kendini kandırıp da birileriyle, yakınlarıyla yalnızlıklarını aşmaya çalışır.
Eski fotoğraflardaki kendime baktım kazara denk gelip de. Fark ettim de zaman içinde hiç aynı kaldığım bir vakit olmamış. Sürekli bir değişim içindeyim, denge yok.
Dengesiz insanlar duygusal insanlardır bence. Duygular değişime karşı daha bir dayanıksız çünkü. Onu geçtim. Anlatmak istediğim ne oldu bana da bu kadar yalnız kaldım da kendimi kandıramaz oldum? Böyle de yaşanmaz be arkadaş.
Fotoğraf çekemiyorum. Bunu düzeltmeli.
Sigarayı bırakmalıyım. Artık tat almıyorum hiçbir şeyden. Tatsızım. Cidden tat alamaz oldum. Acıkmayı özledim. Acıkmadan neden yediğimi bilmeden lezzetli şeyler yiyip duruyorum. Depresyonu atlattığımı sanmıştım, oysa alttan alttan devam ediyormuş.
Kendime gelemedim. Kendine gelmek ne demek peki?
Sağlıklı olmak, sağlıklı düşünmek, umutlu olumlu olmak, hiç dertleri takmadan çevresinde olumlu bir değişiklik yapmaya çalışmak.
Ben sigara içmezdim, çok fena karşıydım. Basketbol oynar, rekabet ederdim. Yenmek için değil yalnız, başarılı olmak için. Çünkü başarılı olmaya çalışmak zevk verirdi bana.
Yorulduğumuzu da bir hedef uğrunda koşuştururken anlamayız.
Şimdilerde yorulmadan bir hedefe ulaşma derdine düşmüş gibiyim. Hoş değil bu.
İhtiyacım olan akli dengemi yerine sokmak. Kendi kendimin psikoloğu olup çıkıyorum yine. Rehabilite ediyorum kendimi farkında olmadan. Bilincimi kullanıyor olduğumu düşünmek hoş gerçekten.
Farkına varamıyoruz çevremizde olan bitenden çoğu zaman. Bir şeylerin dank etmesini de beklemiyoruz. Oluyor işte birden bire. Zaman meselesi hepsi aslında. Ne zaman bakmayı bırakıp da göreceğimiz muamma.
Gülmeyi bırakmak yaptığım en büyük hatalardan sanırım. Dedim ya sigara bunun sorumlusu. Kendime bahane aramıyorum. Basbaya sorumlusu o; çünkü düşünme biçimimi engelliyor. Beyin hücrelerimi öldürüyor. Saf duygularımı yaşayamıyorum. Zehirlenmiş düşüncelerle çıkıyor kelimelerim.
Alkol gibi engelliyor. Ortada ayık kafa kalmıyor be sesi çıksın. Gülmemi engelliyor dedim de birçok duygumu engelliyor da ben farkında değilim. Öyleyse yapılacak şey sigarayı bırakma kurumuna başvurmak.
Fotoğraf çekmek. Küçük şeylerden zevk alabilme evresine geri dönmek.
Zor gibi duruyor, ama yapılası yapılması gereken bir şey olarak hissediyorum.
Bunları yazarken ben sana Can, sigara eşliğinde votka içiyorum buna ne diyeceksin?
Belki söylemek istediklerim bunlar bile değil kim bilir?
Öpüyorum seni. Moralini bozma. Bilmiyorum ne zaman geleceğim kendime.
Ne yapsam, ne etsen ben? Koptum, gittim ben.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder