Denize Doğru (İlk Şiir)

Adımlarımı atıyorum güneşten sıkılmış sıcakkanlı betona
Ayaklarımda terlik
İsyankar, bırakmış kendini, yorulmuş sahibini taşımaktan
Sırtımda eskimiş bir kısa kollu
Terlemiş sevişmekten vücudumla
Altımdaysa tazeliğiyle övünen bir şort
Sırıtır kahverengi deseniyle

Denize doğru yürürüm yavaş yavaş
Farklı evleri ardıma katarım
Çeşitli bahçelerden geçerim
Bahçelerde ciğerime girip çıkan misk kokulu çiçekler
Sanki yanlarından geçerken sırıtıyorlar, seslerini duyuyorum
Her yerde neşe çığlıkları
Yapraklar bakışıyor güneşle ki o güneş ne çapkın
Kamaştırır herkesin gözünü
Her şeyi görür, bilir

Denize doğru giderim
Rüzgar ısırmaya başlar vücudumu, canlanır benliğim
Mütemadi adımlarım sıklaşır
Gözlerim kısılır güneşin yakıcı bakışlarından
Başımın kılları ıslanmış, sallanırlar bağımsız olmak istercesine
Ki bazıları başarır bunu, savrulur, konarlar başka diyarlara

Uzun süre soluklanmamış gibi doldururum, şişiririm karnımı
Kana kana çektiğim lezzetli denizle
Bu kokuyu hazırlayan yosunları severim
Yosunsuz deniz olmaz ki
Deniz dünyasının ağaçlarıdır onlar
Ki bu ağaçlar ikindi vakti birlikte yaşadığı biraz somurtkan biraz ürkek yanyürüyenlere bakar

Uzanırım denize karşı
Lanet ederim karnımı doyurmuş olduğuma görünce karşımda uzanan cenneti
Hafızama kazınsın diye bakarım, seyrederim uzun süre
Satırlara aktarmakta güçlük çektiğim bu gözel yeri
Dalgaların fısıltısı karışır insancıkların gürültüsüyle
Bir yanda süt mısırı satan maşanın sesi
Diğer bir yanda denize kendini bırakmışların hevesi
İnsan kaybeder burada kendini