Bu bölümde Doktor Reefy var. Eskiden doktor olan bu yaşlı adamın ellerini yumruk haline getirdiğinde tahtadan toplara benziyor.
Uzun zamandır aynı takım elbiseyle dolaşır.
Bir gün güzel karanlık ve zengin bir kız gelir kendisine, hamile olduğundan ailesinden çekinmektedir. Malı mülkü var mı yok mu bizim doktoru ilgilendirmez bu durum. Kız tutulur doktora. Kendisini ''fiziksel'' ve ''maddi'' nedenlerle isteyenler, kendisine sarkıntılık edenler olsa da o Doktor Reffy'ı seçer.
Kimse bu duruma akıl sır erdiremez. Kız korkmuştur ve kendisini doktora yakın hissetmiştir. İlişkileri yumru yumru olan buruk elmaların içindeki tatlılığa benzetilir.
Doktor, boş zamanlarında tütün içer ve aklından geçen bir sürü düşünceyi, doğrularını kağıtlara yazıp sonra bunları kimseye aktarmadan yumrular halinde ceplerine doldurur. Hatta bir keresinde bir arkadaşının suratına atar şakalaşmaları sırasında.
Doktor kendisini ifade edebilmektedir belki; ama kendisine, kendi yazdığı kağıtlara. Bunları insanlardan saklaması, insanlara açmaması, insanlara aktarmaktaki yetersizliği onu acayip kılar.
Bildiği doğrular, düşünceler vardır; fakat o bunları aktarmamayı tercih eder.
Evlendiği karanlık güzele kış vakti bir gün açar da okur yazdıklarını; fakat ilkbaharda dokturun tüm cesareti, aktardığı bilgiler de karısıyla birlikte toprak altına girer.
O yazmaya devam eder, ama sadece çöp kutularına basket atmak için.
Ellerinin tahtadan toplara benzemesi, karanlık güzelle olan ilişkilerinin yumru elmalara benzemesi tabii ki semboliktir ve ceplerine doldurduğu kağıttan haplarla (papar pills) bağlantılıdır.
Nasıl ki yumru buruk elmaların özü çok tatlıysa, güzelse; belki tahtadan elleriyle yazdığı kelimeler de ceplerini doldurduğu kağıt haplar da bir o kadar güzeldir; fakat bunları aktarmaktan acizdir.
(Sherwood Anderson'un Winesburg, Ohio kitabından ''Paper Pills'')
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder